In het sociaal domein (en daarbuiten) dringt steeds meer het besef door dat het voor effectiever en rechtvaardiger beleid en uitvoeringspraktijken cruciaal is om ervaringskennis van bewoners en cliënten mee te nemen én mee te wegen. Maar hoe krijg je goed zicht op en inzicht in deze ervaringskennis? Een van de manieren is het ophalen van verhalen. Niet voor niks is “het gaat om tellen én vertellen” een veelgehoord mantra. Bijvoorbeeld als het gaat om het evalueren van de impact van beleid of een werkwijze of het ontwikkelen van een nieuw aanbod van een zorg- of welzijnsinstelling.
Eén manier om verhalen van bewoners en cliënten een centrale plek in onderzoek te geven, is de door Cynefin ontwikkelde narratieve methode SenseMaker (20241). Het lectoraat Sociale innovatie van de Hogeschool Rotterdam en het lectoraat Sociale Veerkracht van Fontys Hogeschool hebben zich laten inspireren door de uitgangspunten van deze methode. Ze hebben een praktische variant op hun praktijkvragen toegepast en vandaaruit een stappenplan ontwikkeld voor het doen van onderzoek in het sociaal domein. Met deze handreiking kunnen (student)onderzoekers in het sociaal domein, die de stem van de brongroep willen laten meetellen, meteen aan de slag.