Ter afronding van de gastles klimaatpsychologie en -gedrag bij het programma Purpose Driven Impact bezochten studenten van Hogeschool Rotterdam de Toekomststoel. Hier gingen ze in gesprek over de vraag: Wat is onze rol in het creëren van een leefbare, toekomstbestendige wereld? Hun antwoorden laten zien dat deze verantwoordelijkheid niet alleen bij overheden of bedrijven ligt, maar ook bij hun eigen keuzes, gedrag en samenwerking.
"We vinden dat biologische voeding net zo vanzelfsprekend moet zijn als godsdienstlessen: van jongs af aan meegeven, totdat je het huis uitgaat. Pas dan wordt het een eigen keuze, iets dat logisch en normaal aanvoelt."
Maar duurzaamheid stopt niet bij voeding. Het gaat ook over leefomstandigheden en kansen. "We denken dat het verbeteren van de omstandigheden van ouders ervoor zorgt dat ook hun kinderen betere kansen krijgen. Zo leggen we nu de basis voor de toekomst."
Daarnaast vinden de studenten het belangrijk om na te denken over hoe we ervoor kunnen zorgen dat toekomstige generaties beschikking houden over dezelfde natuurlijke hulpbronnen. "Dat lukt alleen als we gemeenschappen terugbrengen in een samenleving die steeds individualistischer wordt. Als je deel uitmaakt van een gemeenschap, ga je meer vanuit die gemeenschap denken. Je deelt dan niet alleen gedachten, maar ook hulpbronnen, zoals een fiets, auto of eten."
Ook in het werkleven zien de studenten mogelijkheden. "We streven naar een beweging waarbij freelancers kunnen leven en werken op een manier die impact maakt via de organisaties waarvoor ze werken. Het is een soort virus, maar dan op een positieve manier: als freelancers hun werk inzetten voor betekenis, inspireren ze anderen om hetzelfde te doen." En in de bouwsector willen ze afval verminderen en de planeet helpen door meer duurzame producten te gebruiken. "We willen bedrijven stimuleren om meer te recyclen en aan ecologische projecten te werken, zodat duurzame bouw normaal wordt voor toekomstige generaties."
Tot slot willen de studenten een toekomst waarin kinderen veilige speelplekken hebben. "Waar mensen bij elkaar kunnen komen en er een gemeenschap bestaat waarop men terug kan vallen. Een open speelterrein, een veilige en gezonde plek, waar kinderen weer buiten kunnen spelen en technologie even opzij kunnen zetten."
Uiteindelijk gaat het de studenten om samenwerking en ontwikkeling. "We zouden in de toekomst meer bezig moeten zijn met samenwerken in verschillende disciplines en meer plezier op het werk moeten hebben. Het gaat niet alleen om salaris, maar ook om een fijne werkplek. Dat is onze verantwoordelijkheid en die van iedereen."