Ik werd weer uit elkaar gehaald en moest afscheid nemen van de mooie tuin De Zoete Aarde in Zoetermeer. In stukken werd ik ingeladen en waar ging deze reis nu weer naar toe? Ik hobbelde wat en hoorde na een uurtje de mensen praten over waar ze het beste konden parkeren. Ik was nieuwsgierig wat er nu weer ging gebeuren en voelde de spanning in mijn hout. Ik werd naar binnen gereden in een grote zaal en naast het podium gezet, nog steeds in stukken. Zou het wel goed komen, krijgen ze me wel weer in elkaar gezet? Het onderstel zat gelukkig snel in elkaar, maar het zware boven stel erop zetten kostte de mensen heel veel moeite. Ze hesen het bovenstel eerst op een hoog podium en toen met alle sterke manen werd het er opgetild, maar oei het zat scheef.
Niet goed dus: moest het er weer af. Na wat gerommel en geduw kwam het toch nog goed en daar stond ik vooraan in een grote zaal naast het podium: een ereplek!
Grootouders voor het Klimaat
De zaal vulden zich met veel mensen, de meeste mannen in keurige pakken en vrouwen in nette kleren, maar gelukkig op de voorste rijen zag ik ook de grootouders met de buttons van Grootouders voor het Klimaat. Daar voelde ik me meer bij thuis. Er kwamen sprekers die vooral iets vertelde over André de Groot uit Zoetermeer, die André nam, geloof ik, afscheid omdat hij met pensioen ging en meer voor de Grootouders voor het Klimaat gaat doen. Aardige man leek me. Maar wat gebeurde er nu, ik werd weer uit elkaar gehaald en mijn stukken werden weggereden op zo’n klein karretje. Waar gingen ze naar toe?Zo en daarna stond ik in een hele grote ruimte bovenaan bij zeer brede trappen. Ik had daar een mooi uitzicht. Wat zag ik daar? Heel veel mooie foto’s van Grootouders voor het klimaat in actie; banners van een organisatie die Weerwoord heet. Een tentoonstelling
over klimaat leek het.
Wensen voor een goede wereld
O en een mooie houten boom waaraan steeds meer kaartjes kwamen te hangen: wensen voor een goede wereld. Ik stond daar best lange tijd, wel 3 weken, geloof ik. Er liepen veel mensen langs, maar die keken lang niet allemaal naar mij. Vaak hadden ze haast met hun laptop onder de arm… Maar er waren ook mensen die stilstonden naar mij keken en vaak ook bovenop mijn klommen en er werden foto’s gemaakt.
Rad van klimaat
Zeker op de ene zaterdag, toen was het druk! De grootouders liepen in een grote blauwe golf: het water komt! Er was muziek: zo’n grote Tuba…. Het klimaatkoor zong prachtige liedjes. En er waren kinderen die allerlei acrobatische toeren uitvoerden. Zo knap! Die kinderen klommen ook allemaal op me! De kinderen mochten ook draaien aan het rad van klimaat en een vraag beantwoorden. Er werd ook een schilderij gemaakt, waar de
kinderen aan meewerkten: zo mooi!
Vrouw uit de toekomst
Later die weken kwam er ineens een vrouw uit de toekomst, die landde boven op mij. Ze was blij verrast mij te zien, ze voelde zich meteen welkom. Goh wat was ik trots! De vrouw uit de toekomst hield een verhaal over hoe de wereld er in haar tijd uitziet, over 300 jaar dus. Ze waarschuwde vooral voor het water, dat komt en adviseerde om rubberlaarzen te kopen: “Echt doen, hoor,” zei ze. Ik weet niet of ik al dat water wat zij voorspelde ga overleven. Ik ben bang dat mijn hout dan wegrot…. en rubberlaarzen, die
pas ik niet… Ze kwam niet alleen om ons te waarschuwen maar ook voor een beetje peptalk, want volgens haar kan het allemaal nog goed komen met de wereld, moet iedereen wel een beetje meer zijn best gaan doen. Ze vertelde dat in de toekomst alles groen is, je hoort veel water stromen, geen telefoons, de mensen praten gewoon met elkaar, van plastic had ze nog nooit van gehoord, en overal zijn voedselbossen, en ………. alle “techbros”
zijn naar Mars vertrokken! Dat klinkt mij als Stoel heel goed in de oren! Kan ik lekker in het groen staan en kunnen de vogels op mijn leuning zitten om uit te rusten.
Duurzame economische transitie
Toen werd alles ineens opgeruimd. De tentoonstelling ging weg, de wensboom verdween. En daar stond ik dan in mijn eentje. Ik voelde me niet meer zo happy en was bang dat ik vergeten zou worden. Op een dag kwamen er toch weer veel mensen, sterke mensen en die haalden mij weer
uit elkaar. Wat ging er nu weer gebeuren? Het was geen verre reis. Ik werd weer opgebouwd in de passage van een hogeschool. De studenten waren erg blij met me, klommen boven op mij en maakten foto’s. Nu zijn ze hard aan het werk om over duurzame economische transitie te leren en te schrijven. Ik zie even geen Grootouders voor het Klimaat maar ik hoorde zeggen dat die over een poosje bij een presentatie van de studenten wel uitgenodigd zijn.
