Een project verder van huis
Hoe ontwerp je een school voor een plek waar je zelf nooit bent geweest? In het kader van hun internationaal project gingen vijf studenten Bouwkunde die uitdaging aan. Onder begeleiding van docent Jamil Fatta werkten zij samen met internationale opdrachtgever Atef Nanoua aan een ontwerp voor een middelbare school in Harasta, vlak bij Damascus. Een stad waar na jaren van conflict opnieuw gebouwd wordt en waar goed onderwijs belangrijk is voor de toekomst.
In het begin was Harasta vooral een plek op de kaart. Tijdens het project werd die plek steeds bekender. Door onderzoek en gesprekken kregen de studenten langzaam een beeld van de omgeving en de mensen voor wie ze ontwierpen. Wat eerst ver weg voelde, werd stap voor stap steeds bekender.
De plek leren kennen
Voordat de eerste schetsen op papier kwamen, leerden de studenten eerst de plek beter kennen. Ze doken in het klimaat, de manier van bouwen en hoe scholen daar in het dagelijks leven worden gebruikt. Ook bekeken ze de locatie en de bestaande situatie. In gesprekken met de opdrachtgever kregen ze steeds beter beeld van wat er nodig is hoe een schooldag eruitziet, hoe ruimtes worden gebruikt en wat belangrijk is voor leerlingen en docenten. Vanuit dat begrip ontstonden langzaam de eerste ideeën voor het gebouw en de indeling van het terrein.
Voor Aya Aboukora kwam de plek soms extra dichtbij. Zij komt zelf uit Damascus en kon haar team helpen om zich beter voor te stellen hoe een school daar werkt. Hoe bewegen leerlingen zich door het gebouw? Waar zoeken ze verkoeling als het warm is? Zulke vragen werden vanzelf onderdeel van het ontwerp. Zo dachten de studenten bijvoorbeeld na over schaduwrijke plekken en natuurlijke ventilatie, zodat het gebouw ook op warme dagen prettig gebruikt kan worden. Langzaam groeiden de eerste ideeën uit tot een samenhangend ontwerp.
Van idee naar ontwerp
Tijdens het project keken de studenten ook naar hoe de school straks echt gebouwd kan worden. Wat in Nederland vanzelfsprekend is, is ergens anders niet altijd beschikbaar. Daarom onderzochten ze welke materialen en bouwmethoden lokaal gebruikt kunnen worden en wat daar haalbaar is.
In het project werkte de groep samen aan één ontwerp, waarbij iedereen een eigen bijdrage leverde. Duncan Vogels richtte zich vooral op de technische kant en onderzocht hoe de school gebouwd kan worden met materialen die ter plekke beschikbaar zijn, zodat het ontwerp ook echt uitvoerbaar is. Ian van der Sloot was teamleider en zorgde ervoor dat de verschillende ideeën samenkwamen in één ontwerp. De concepten werden uiteindelijk uitgewerkt in een Revit-model, waardoor zichtbaar werd hoe de school er in de praktijk uit zou kunnen zien. Salli Al Mshref onderzocht hoe het gebouw aardbevingsbestendig gemaakt kan worden en werkte verschillende varianten uit die passen bij de omstandigheden in Syrië. Jian Rasho verdiepte zich vooral in de locatie en de bestaande situatie in Harasta en onderzocht hoe het ontwerp goed kan aansluiten bij de omgeving.
Leren door te doen
Wat dit project bijzonder maakt, is dat het verder gaat dan een gewone opdracht op school. Studenten werken aan een ontwerp dat verbonden is met een echte plek en echte mensen. Je begint met een onbekende locatie en eindigt met een plan dat echt verschil kan maken.
Tijdens zo’n internationaal project ontdek je dat ontwerpen in Nederland vaak anders gaat dan in andere landen, zoals bij dit project in Syrië. Je leert rekening houden met de omgeving, de beschikbare materialen en de mensen die het gebouw straks gaan gebruiken. Internationale projecten laten zien wat je als student kunt doen. Je werkt samen, verdiept je in een nieuwe omgeving en ontdekt hoe je kennis in de praktijk kan worden toegepast. Misschien is dat wel het mooiste van dit soort projecten je merkt dat ontwerpen niet alleen gaat over gebouwen, maar ook over mensen en plekken en dat je daar als student al iets in kunt betekenen.
