Wat je ziet als je terugkijkt
Als je over die eerste hobbel heen bent dan staat er wat moois te gebeuren. Je ziet jezelf iets doen waarvan je eigenlijk niet gedacht had dat je het kon. Je ziet jezelf iets anders doen terwijl je dacht dat je het ene deed. Je ziet dat jouw leerling jou eigenlijk veel beter volgt dan je dacht. Je hebt nu wel de ruimte om goed te luisteren naar het antwoord dat je kreeg op je vraag. Je ziet het effect van jouw complimentje op de leerling door dat kleine glimlachje dat ontstaat. Door terug te kijken ervaar je nog eens het compliment dat je zelf kreeg van iemand en zie je op beeld hoe je hem net niet helemaal binnen laat komen. Als je in gesprek was met 1 leerling, kun je bij het terugkijken ook een keer letten op de leerling die ernaast zat en misschien wel een ingang zocht om mee te doen in het gesprek. En dan kan leren ontstaan.
Samen terugkijken en oefenen
In de opleiding kijken we samen terug naar wat je bezighoudt, naar gepakte en gemiste momenten en doen we soms een herkansing: we kijken terug, zetten het beeld stop bij de t-splitsing, en nu pak je de andere afslag, zodat je, als je weer bij die t-splitsing komt, meer keuzeruimte krijgt. Willen we dat niet allemaal wel eens: alles terugspoelen naar dat ene moment en de andere afslag nemen? Werkelijk, beeldcoachen is soms pure magie.
— • —
Over de auteur
Karen van der Worp |
Karen is opleider Beeld- en Didactisch Coachen aan Hogeschool Rotterdam. Ze leidt in het kader van de landelijke GKA-agenda ‘Lesgeven vanuit Hoge Verwachtingen’, samen met Mieke Steenbruggen, groepen leraren op tot beeld-, didactisch coach en intern trainer. Didactisch Coachen is een rode draad in de opleiding. Hierbij gaat het erom de ander aan te zetten tot nadenken door vriendelijkheid, het stellen van mooie vragen en het geven van specifieke, waarderende feedback. Op deze manier worden hoge verwachtingen concreet! Karen deelt de komende tijd haar ervaringen als opleider. |