Menu Zoeken English

Een inclusieve school - het vanzelfsprekende dat niet vanzelfsprekend is

In de bundel ‘Ode aan meerstemmigheid’ staat een voorwoord van Collegevoorzitter Ron Bormans over de vanzelfsprekendheid dat Hogeschool Rotterdam er voor iedereen wil zijn die het talent heeft om te studeren.

Ron Bormans: “De statuten - ik noem ze wel eens onze eigen Grondwet - zijn helder. Artikel 3 lid 3 is cruciaal: bij al onze activiteiten gaan we uit van de gelijkwaardigheid van mensen. En we werken emancipatiegericht. Waarmee de hogeschool zich in een doorleefde - inmiddels meer dan 150 jaar oude – traditie van het hbo plaatst: telkens weer opnieuw weten nieuwe groepen Nederlanders de weg naar het hoger onderwijs via het hbo te vinden.

En dus is inclusiviteit een vanzelfsprekendheid. Hogeschool Rotterdam staat letterlijk en doelbewust midden in een stad die bij uitstek divers is samengesteld. Die diversiteit is een gegeven. Die diversiteit kleurt onze maatschappelijke opdracht. In de praktijk komen we er achter dat die vanzelfsprekendheid geen vanzelfsprekendheid is. Blijken we verschillende beelden te hebben hoe daar mee om te gaan. Blijken bepaalde groepen jonge mensen meer kansen op een diploma te hebben dan andere.

Goed om de spiegel voorgehouden te krijgen

Hoe dat komt is een voortdurende zoektocht. Een mengeling van reproductie van verschillen in het toeleverende onderwijs, de houding en bagage van studenten zelf, maar vooral ook de moeite die we vaak hebben om een inclusieve pedagogiek te hanteren, verklaart het verschil. Onderwijs is iets persoonlijks en professionele opvattingen en culturele verschillen kunnen ongewild ongelijkheid teweeg brengen.

Dan is het goed om de spiegel voorgehouden te krijgen. Door zelfkritisch te zijn en voortdurend onszelf de vraag te stellen of we wel voldoende inclusief zijn. Dat is geen politiek standpunt of een uitdrukking van een maatschappijopvatting. Het is niets meer en niets minder dan onze wettelijke taak.

De bundel ‘Ode aan meerstemmigheid’ helpt ons weer verder om met elkaar het gesprek te voeren over de manier waarop we in Rotterdam invulling geven aan die wettelijke taak.”

Mooie gesprekken op basis van gelijkwaardigheid

Peggy Wijntuin, adviseur diversiteit & inclusiviteit is initiatiefnemer van de bundel. Zij leerde als lid van de gemeenteraad van Rotterdam Hogeschool Rotterdam (HR) al van een afstand kennen. Gesprekken die zij vanuit die rol met studenten en docenten voerde, brachten haar in de haarvaten van deze school. Peggy: “De hogeschool was een plek die tot de verbeelding sprak. Immers, daar zat de volgende generatie. De generatie die haar stempel op de toekomst van ons land ging drukken. Daar wilde ik bij zijn!

Dus was het voor mij logisch om met mijn kennis van diversiteitsvraagstukken aan te schuiven bij de HR-tafels waar aan die bewustwording werd gewerkt. En hoe trots was (én ben) ik dat ik een jaar geleden mocht aantreden om bij te dragen aan bewustwording op het vlak van een inclusiever opleidings- en werkklimaat. Ik prijs me gelukkig met Margo Pluijter (Programma Binding) en Karen Smits (Charter Diversiteit) als betrokken medestanders in het streven naar vergroting van studiesucces en diversiteit op de werkvloer.

Ik heb na mijn aantreden heel wat gesprekken gevoerd met medewerkers van de hogeschool. Die ontmoetingen met een dwarsdoorsnede van de organisatie (docenten, onderwijsmanagers, directeuren) hadden vooral ten doel te zien en te voelen hoe er over diversiteit en inclusiviteit wordt gesproken en gedacht. Met open vizier luisteren en leren van hun ervaringen, waarbij ik soms geprobeerd heb andere perspectieven aan te bieden. Mooie gesprekken op basis van gelijkwaardigheid.

Die vragend en niet oordelend van aard waren. Voor sommigen was het de eerste keer dat ze het over inclusiviteit en diversiteit hadden. Anderen waren soms al wat verder in het doen- en denkproces. En voor sommigen was het een vanzelfsprekendheid. Mij is steeds duidelijker geworden dat er binnen HR geen eenduidige visie over diversiteit en inclusiviteit bestaat. En ook geen eenduidig gevoel van urgentie.

Tijdgebrek als excuus om niks te doen

Er wordt op verschillende manieren gedacht over en gekeken naar deze thema’s. Bovendien blijkt de noodzaak om ‘iets’ te doen veelal afhankelijk van welwillende individuen. Vrijblijvendheid lijkt soms de norm en tijdgebrek een excuus om vooral niets te doen.

Ondertussen leenden heel wat van mijn ontmoetingen zich goed voor een verdiepend vervolg. En nee, dat waren dus niet allemaal juichverhalen, maar soms juist prikkelend en misschien zelfs provocerend van aard. Omdat ze me niet onverschillig lieten en mij aan het denken zetten, beschouwde ik ze als een inspiratiebron.

Ze enthousiasmeerden veelal, maar dwongen mij soms ook mijn eigen wereldbeeld onder de loep te nemen en dus mijn eigen waarden en opvattingen. En uit die vele inspirerende gesprekken zijn er 7 geselecteerd die een weerspiegeling zijn van de verschillende functies binnen de HR en die een goede reflectie geven van de verschillende opvattingen over en ervaringen met diversiteit en inclusiviteit binnen HR.

Die 7 verhalen vormen de inhoud van deze bundel. Hun verhalen zetten hopelijk aan tot verdiepende en boeiende gesprekken over de vraag waar we op dit moment staan in onze culturele competenties. In de diversiteit van onze werkvloer.

Mogen we tevreden zijn? En waarop baseren we dat? Of missen we toch nog iets? En zo ja, wat dan?

Deze inspiratiebundel wil een tool zijn om dat gesprek aan te gaan. Met uzelf en met uw team!”


Ron Bormans en Peggy Wijntuin tijdens de presentatie van de bundel.

We gebruiken cookies voor analyse en marketing om de website te verbeteren.

Wijzig cookie-instellingen